شاید بهشت

بعد برگشتی و از دور نگاهم کردی

کوه بودم به نگاهی پر کاهم کردی

کوه بودم، دلم از سنگ، لباسم از سنگ

ابر سیّالی از ابریشم و آهم کردی

مثل یک صاعقه یک ثانیه خندیدی و بعد

دست در خرمن گیسوی سیاهم کردی

دشت بودم که تو چون صاعقه ای عریان از

سبزه و برگ و گل و آب و گیاهم کردی

چشم در چشم من انداختی، انداختی ام!

چشم در چشم، چهل سال نگاهم کردی

باد می کوفت به هم پنجره را، درها را

پرده رد می شد و من... سنگ سیاهم کردی

سر به را بودم و یک عمر نگاهم به زمین

آمدی، سر به هوا، چشم به راهم کردی